• Qobil Ibrohimov - G'uncha

    Qobil Ibrohimov

    G’uncha

    Har kun boqqa borar edim ko`rgani uni,
    Gulzor aro o`sayotgan nozik g`unchani.
    Iliq shamol yalab o`tar unign yanog`in,
    Asta-sekin hilpiratar nozik yaptog`in.

    Ko`rganda u g`unchani ko`nglimda quvonch,
    Kun sayin oshar menda sevgimga ishonch.
    Bilmam nimalar bizni yaqin etardi,
    Yulduzlardan yuksakda ko`rardim seni. {x2}

    Bir kun bog`da shu g`unchani topa olmadim,
    Ming afsuski, yorginamni asray olmadim.
    Nahotki bir begona ko`z nazar tashladi,
    Bu nozik, mayin g`unchamdan meni ayirdi.

    Kim uzdi bu g`unchani shu go`zal bog`dan?
    Ajratib yolg`izini, ajratib guldan.
    Qani endi bu g`uncha, tunlari bedor
    Sensiz o`tdi jonginam, dunyo menga tor.

    Yillar o`tar, to`xtamay eslarman uni,
    O`sha payt ochilmagan nozik g`unchani.
    G`uncha endi ochilib, gulga aylangan,
    Har zamonda kaminani esga olarkan.

    Kim uzdi bu g`unchani shu go`zal bog`dan?
    Ajratib yolg`izini, ajratib guldan.
    Qani endi bu g`uncha, tunlari bedor
    Sensiz o`tdi jonginam, dunyo menga tor.

    Kechalar yulduz sanab, yulduz ko`zing deb yonaman.
    Tunlari aftoda oy, kechalar begonaman. (x2)

    Tunlari aftoda oy, kechalar begonaman.